Lambert Hendriks werd in 1930 geboren – zijn vader was net acht jaar zelfstandig. “In die vooroorlogse jaren deed eigenlijk niemand echt goede zaken,” vertelt hij, “dus het was soms heel moeilijk, zeker met zo’n groot gezin. We waren met z’n tienen thuis, vijf jongens en vijf meisjes. Maar mijn vader maakte zelf bouwtekeningen, blauwdrukken en bood die de mensen aan die een huis wilden. Ook vroeg hij er subsidies voor aan. Als m’n vader dan voor vijfentwintighonderd gulden dat huis bouwde, zeiden ze: denk erom, daarvan moet driehonderd gulden voor ons zijn om het huis in te richten! Zo ging dat in die tijd. Er staan nu nog huizen die mijn vader op die manier heeft gebouwd.”

Goede doorstart

Meteen na de oorlog ging Lambert Hendriks, als vijftienjarige, in het bedrijf van zijn vader als leerling-metselaar aan de wederopbouw meewerken. Nog voor en ook na zijn militaire dienst in 1950 behaalde hij tal van opleidingen op het gebied van bouwkunde en handelskennis. Geheel onverwacht moest hij de leiding van het bouwbedrijf op zich nemen, toen zijn vader in 1954 op zestigjarige leeftijd overleed. “Van de ene op de andere dag was ik directeur,” vertelt hij, “ in de eerste jaren als zaakbeheerder van mijn moeder. Ik ben toen eerst maar eens naar de burgemeester van Oss gestapt, burgemeester Deelen. ‘En wat nu?!’ vroeg ik. ‘Niets nu,’ zei hij, ‘we gaan gewoon verder!’. Burgmeester Deelen heeft toen min of meer de goede doorstart gegeven en regelmatig gezorgd dat er nieuwe woningen werden toegewezen.” Samen met zijn broer H.L. Hendriks, die destijds al zelfstandig opereerde, ging Lambert Hendriks een combinatie aan, eerst onder de naam Combinatie Hendriks en later als N.V. Gebr. Hendriks Bouwbedrijf. Pas in 1984 zou deze combinatie, met het oog op de opvolging door de respectievelijke zonen van de twee broers, weer worden ontvlochten.

Woningbouwer

Hendriks: “In de jaren na de oorlog had mijn vader enkele woningbouwprojecten in Schijndel, Veghel en Oss aangenomen en dat was heel goed gegaan. We konden goed met de prijzen mee en daarom werden we door nog andere gemeenten uitgenodigd om ook daar woningen neer te zetten. Want er was overal woningnood. Eerst ging dat met dertig of veertig woningen, maar op den duur kwamen de grote aantallen. In Den Bosch kregen we een keer de opdracht om maar liefst veertienhonderd woningen te bouwen! In die jaren hadden wij een arbeidsbesparend concept bedacht. Door het gebruik van bekistingsystemen en door met grote prefab elementen te werken, hadden we minder arbeidsuren per woning nodig. Omdat wij dat predicaat van arbeidsbesparende bouwer hadden kregen gemeenten die ons hun woningen lieten bouwen, extra contingenten toegewezen. Dat was dus een heel succesvol concept.”

Efficiënt bouwen

Onder leiding van Lambert Hendriks sr. en dankzij diens goede contacten bij woningcorporaties, gemeenten, provincies en rijk kon het bouwbedrijf in de jaren zestig en zeventig tot een toonaangevende woningbouwer in Noord-Brabant uitgroeien. Zijn visie op de bedrijfsvoering was helder: korte lijnen en efficiënt bouwen met zoveel mogelijk eigen mensen. Vanuit deze visie werden in 1968 een eigen betonfabriek, timmerfabriek, loodgieterij, smederij en materieeldienst opgericht. Om deze bedrijvigheid de ruimte te geven en om een nieuw kantoorpand in gebruik te kunnen nemen, werd het bedrijf in 1968 van Industriepark Oost naar de Kanaalstraat in Oss verplaatst. Om de gewenste korte lijnen met opdrachtgevers in de regio te bewerkstelligen, opende Hendriks vestigingen in Uden en Cuyk (die bij de latere bedrijfsontvlechting tot de onderneming van zijn broer werden gerekend) en in ’s-Hertogenbosch. Hendriks droeg het bedrijf in 1987 aan zijn zoon over. In 1995, toen hij vijftig jaar in de bouw werkzaam en veertig jaar directeur van het bedrijf was geweest – en bij welke gelegenheid hij koninklijk werd onderscheiden – nam hij formeel afscheid van het bedrijf, maar bleef hij er wel als adviseur aan verbonden. “Ik mag nog graag op de bouw komen,” zegt hij, “De mensen zijn blij als je een keer langskomt, maar ik vind het zelf ook nog heel plezierig!”.